روزمرگی ......

الان که فکر می کنم می بینم خوبه اینجا منظورم وبلاگ هست دیگه مثل قدیما شلوع نیست و کسی نمیاد و بره . راحت می نویسی . از ته دل می نویسی . دوست داری حتی ثبت بشه واسه بعدنا .نمی خوای یه دفتر داشته باشی که بنویسی و همه جا حمل کنی . حس می کنم این جوری بهتره.

زندگی خیلی سخت داره می گذره . البته برای همه ملت ایزان داره سخت می گذره. از همه هم این جمله رو می شنوی خدا از باعث و بانیش نگذره. خصوصا" وقتی متاهل باشی خصوصا" وقتی بچه هم داشته باشی. اون هر روز بزرگ و بزرگتر می شه و خواسته هاش هم بیشتر . تو هم دلت نمی خواد به عنوان مادر و یا پدر کم بذاری براش.

می خوام اگه بشه جا به جا بشم تاقبل عید . عید یه عمل دارم و می خوام اگه بشه تا قبل از عمل این جابه جایی رو انجام بدم . آخه به خاطر عمل هزینه امون می ره بالا باید یه جایی بریم که اجاره خونه کمتر بشه . یه 10 دقیقه ممکنه دورتر بشیم اما اشکال نداره . چاره دیگه ای نیست.

قبلنا می گفتن از دل برود هر آنکه از دیده برفت . من و غزل معتقد بودیم هیچ وقت این جمله در مورد ما صدق نمی کنه . هنوزم صدق نمی کنه امادیگه مثل قبلنا نیست شاید ماهی یک بار با هم حرف بزنیم. چند تا علت داره . یکی هزینه صحبت حالا می خواد ریالی باشه یا اینترنتی . مسافت هم هست کنار هم نیستیم حس ها متفاوته و فرق می کنه . اینو دوست ندارم به هیچ عنوان دوست ندارم.

حتی یادمه پارسال که به مدت یک ماه اومد ایران این قدر همه توقع داشتن که نگو حتی باباش که 6 ماه پیشش بود و قرار بود که باهاشون بره برای یک سال پیششون بمونه . همه فامیلای شوهرش . حتی دخترم گیتا یک شب حتی یک شب هم نذاشتن پیشم بمونه . خیلی ناراحت شدم اما چه می شه کرد . خیلی دلتنگشونم . خیلی . الان مشکلات زیاده اما حرف زدن وقتی کنار هم بودیم آرومتر می شدیم. حداقل من این طوری بودم.

دلم مثل قبلنا استخر می خواد ورزش می خواد خرید می خواد سفر می خواد ولی فکر می کنم همه این آرزوها مردن . یه خیال خیلی کمرنگ هستن . دیگه حتی نمی شه بهشون فکر کرد. امروز اولین روز از ماه بهمن هست و دقیقا" 2 ماه مونده به عید و سال جدید . روزا خیلی زود داره می گذره. افتاده رو دور تند . البته خاصیت سنه . من باید برم به کارام برسم .

فعلا" تا بعد خداحافظ همین حالا .........

پسرکم شیرین تر می شود .......